Spółki Vattenfall i Copenhagen Infrastructure Partners, zwycięzcy największego dofinansowania w drugiej rundzie Europejskiego Banku Wodorowego, wycofały swoją aplikację na 246,6 miliona euro dla projektu elektrolizy Zeevonk o mocy 500 MW w Holandii. Decyzja wynika z niemożności spełnienia wymogu operacyjności projektu do 2030 roku.
Szwedzki koncern energetyczny Vattenfall poinformował, że „musieli zdecydować się na wycofanie” aplikacji z powodu wymogu, aby projekty „były operacyjne i miały realny rynek zbytu do 2030 roku”. Spełnienie tego terminu nie będzie możliwe z powodu opóźnień w budowie rurociągów wodorowych planowanych w ramach projektu infrastrukturalnego Delta-Rhine Corridor (DRC) do 2032 roku z pierwotnie planowanego 2028 roku.
Ponieważ elektrolizer jest w projekcie zależny od DRC w zakresie transportu wodoru, deweloperzy przesunęli planowane uruchomienie z 2030 na 2032 rok. Holenderski rząd już w czerwcu 2024 roku sygnalizował, że projekt DRC prawdopodobnie zostanie opóźniony do 2032 roku, a w grudniu potwierdził, że rurociągi zostaną ukończone dopiero w latach 2031-32.
Okno na składanie ofert w drugiej aukcji Banku Wodorowego otwart 3 grudnia 2024 roku i zamknięto 20 lutego 2025 roku – już po tym, jak holenderski rząd ogłosił opóźnienia w projekcie DRC.
Wycofanie oznacza, że ponad 25 procent z 992 milionów euro początkowo przyznanych w drugiej aukcji nie zostanie wykorzystane. Zeevonk znalazł się na liście projektów dofinansowanych jako ostatni z 12 projektów w rundzie generalnej, która nie określa konkretnego sektora odbioru. Projekt wygrał z ofertą 0,60 euro za kilogram wyprodukowanego wodoru, a jego planowana produkcja 41,100 ton rocznie miała być wspierana przez 10-letni okres subsydiów.
Komisja Europejska dotychczas nie odniosła się do pytań o to, co stanie się z anulowanymi środkami, ani czy mogą zostać dodane do nadchodzącej trzeciej rundy Banku Wodorowego – informują dziennikarze Argus.
Projekt Zeevonk miał wykorzystywać energię z morskiej farmy wiatrowej do zasilania energią instalacji elektrolizy, stanowiąc przykład integracji odnawialnych źródeł energii z produkcją zielonego wodoru. Wycofanie tak znaczącego projektu podkreśla wyzwania związane z synchronizacją rozwoju infrastruktury wodorowej i terminami realizacji ambitnych celów UE w zakresie gospodarki wodorowej.
Opóźnienia w kluczowych projektach infrastrukturalnych, takich jak Delta-Rhine Corridor, mogą wpłynąć na tempo rozwoju europejskiego rynku wodoru i osiągnięcie celów REPowerEU, które przewidują produkcję 10 milionów ton odnawialnego wodoru rocznie do 2030 roku w ramach strategii uniezależnienia się od rosyjskich paliw kopalnych.
Źródło: Argus