Zespół badaczy z Turcji opublikował w czasopiśmie „International Journal of Hydrogen Energy” kompleksowy model optymalizacji łańcucha dostaw wodoru dla sektora transportowego, integrujący wykorzystanie odnawialnych źródeł energii. Badanie prowadzone przez Busenur Türkali-Özbek, Ahmeta Erdoğana i Mehmeta Güray Gülera przedstawia wielookresowy, wielokryterialny stochastyczny model optymalizacji dla tureckiego sektora transportowego.
Model uwzględnia dynamiczną dostępność energii odnawialnej, emisje CO2 w całym cyklu życia oraz regionalną priorytetyzację zielonego wodoru. Badacze zastosowali metodę ε-constraint do równoważenia celów ekonomicznych i środowiskowych w planowaniu infrastruktury wodorowej.
Wyniki wskazują, że Turcja może znacząco zmniejszyć emisje poprzez stopniowe odchodzenie od produkcji opartej na paliwach kopalnych oraz optymalizację lokalizacji obiektów w oparciu o regionalne potencjały energii słonecznej, wiatrowej i siarkowodoru. Badanie wykazało, że scentralizowana produkcja obniża koszty, ale zwiększa ryzyko transportowe i emisje, podczas gdy produkcja zlokalizowana poprawia odporność systemu, choć może zwiększać zależność od paliw kopalnych w regionach o ograniczonych zasobach.
Sektor transportowy odpowiada za ponad 25% światowego zużycia energii i emisji dwutlenku węgla, co czyni go kluczowym celem działań dekarbonizacyjnych. Pojazdy z ogniwami paliwowymi (FCEV) oferują znaczące korzyści środowiskowe i ekonomiczne w sektorach energochłonnych, takich jak transport dalekobieżny czy logistyka ciężkich towarów.
Globalne inwestycje w czysty wodór wzrosły z 10 miliardów dolarów w 2020 roku do 75 miliardów w 2024 roku, podczas gdy liczba projektów wodorowych na świecie wzrosła siedmiokrotnie – z 228 do 1572. Japonia planuje zwiększenie dostaw wodoru z 2 milionów ton do 12 milionów ton do 2040 roku przy inwestycjach około 113 miliardów dolarów.
Unia Europejska zapewnia 6,9 miliarda euro wsparcia publicznego dla projektów infrastruktury mających na celu zwiększenie dostaw wodoru odnawialnego. Niemcy planują budowę sieci wodorowej o długości 9000 km do 2032 roku za 19 miliardów euro.
W Turcji realizowane są projekty rozwoju gospodarki wodorowej, w tym pierwsza dolina wodorowa w ramach Enerjisa Üretim oraz inwestycje Bosch w wysokości 500 milionów euro w rozwój silników wodorowych.
Opracowany przez tureckich naukowców model stanowi istotny krok w kierunku zintegrowanego planowania infrastruktury wodorowej, łącząc dynamiczne prognozy rozwoju OZE z rachunkowością śladu węglowego w całym cyklu życia. Takie podejście jest kluczowe dla skutecznej transformacji energetycznej i osiągnięcia celów klimatycznych w sektorze transportowym, zapewniając równoczesną optymalizację kosztów i wpływu środowiskowego.